Visie

Voice Dialogue perspectief

Een eerste grote invloed op mijn werk is de visie en praktijk van Voice Dialogue, ontstaan uit Gestalttherapie en Jungiaanse psychoanalyse. Hiervoor volgde ik de opleiding tot Facilitator aan het Voice Dialogue instituut. Ondertussen verdiep ik me zelf nog verder via bijkomende Masterclasses en literatuur en ga ik zelf in Voice Dialogue en supervisie. Centraal in deze visie en werkwijze staat het perspectief op het ‘ik’, in Voice Dialogue wordt deze benaderd als een veelheid aan ‘ikken’, subpersonen of delen. Deze delen hebben een eigen stem en een eigen energie elk met een beschermende motivatie. We kunnen ze leren kennen door bijvoorbeeld op te merken wanneer ‘we onszelf niet zijn’, we ‘het ene willen, maar het andere doen’, ‘we niet kunnen kiezen tussen’, enz. Via het beluisteren en uitnodigen van deze verschillende aspecten van ons ‘ik’ kan iets gereveleerd worden van de logica in onze keuzes, gedrag, onze interacties en in het bijzonder de kwetsbaarheid die eronder schuilgaat. Het hanteert een werkvorm waarbij de delen (primaire en weggeduwde) afzonderlijk de ruimte en de tijd krijgen om hun zorgen, angsten en behoeftes uit te spreken. Deze manier van werken heeft een eigen vorm, waarbij er letterlijk en figuurlijk meer ruimte kan ontstaan, om meer en meer zelf keuzes te maken vanuit een bewuste en vrije middenpositie.

Zenboeddhistisch perspectief

Een tweede grote invloed wordt gevormd door de praktijk en scholing die het zenboeddhisme aanreikt. Zelf leerde ik het boeddhisme zo’n tien jaar geleden kennen. Na een eerste stilteretraite in Sri Lanka en de traditie van Vipassana-meditatie, kwam ik na verschillende ontmoetingen en gebeurtenissen op de weg van het zenboeddhisme. Sinds zeven jaar ben ik een zenstudent van Frank De Waele roshi in Zen Sangha Gent, bij wie ik ook mijn geloften ontving. Wat in het zenboeddhisme centraal staat is ons menselijk vermogen en onze onmiddellijke toegang tot ‘gewaarzijn’. En daarmee tot het zien van de inter-afhankelijkheid van onze eigen geest, ons eigen leven met onze nabije omgeving en bij uitbreiding tot alle levende wezens, de hele wereld. Het besef van gewaarzijn kan gecultiveerd worden via de beoefening van meditatie. Dit vormt de kernpraktijk in zen. Het voedt het vermogen om mededogend, verbindend en liefdevol in een hernieuwde relatie te treden met ons zelf(al onze stukken), met ons lichaam en met alles wat en ieder die ons omringt. De zenpraktijk bekrachtigt ons om het hele dagdagelijkse leven met al haar aspecten (lijden en geluk) meer en meer vrijelijk te kunnen ontvangen en omarmen en gaandeweg je eigen leven met meer openheid, vreugde en met verwondering te beleven. Een zingevingskader te midden van de wereld.

Lacaniaans psychoanalytisch perspectief

Een derde grote invloed die bepalend is voor mijn therapeutisch werk kreeg ik mee aan de opleiding Creatieve Therapie – Dramatherapie aan de Artevelde Hogeschool in Gent namelijk de theorie, de ethiek en de praktijk van de Lacaniaanse psychoanalyse. Dit werd en wordt nog verder gevoed door bijkomende opleidingen aan het Ppak en studiedagen van het Gezelschap en de Kring NLS. Centraal hierin is de aandacht voor het unieke van ieder individu en diens vermogen tot het creëren van eigengereide creatieve antwoorden op de vragen die het leven stelt. De ethiek van de Lacaniaanse psycholanalyse gaat voorbij aan de vele labels, diagnoses die mensen in hun zoektocht naar antwoorden op zich gekleefd krijgen. De uniciteit van zijn en spreken vraagt per individu een nieuwe manier van luisteren. Ieder van ons heeft een eigen uniek proces. Daarbij kan een terugblik op onze eigen (familie)geschiedenis, gebeurtenissen die ons hebben getekend en het verhaal dat we daarbij hebben meegekregen of zelf hebben gecreëerd van grote meerwaarde zijn. Zelf deed ik ook de ervaring op van in analyse te gaan. Bovendien heeft de Lacaniaanse psychoanalyse, net als zen, altijd een nauwe band gehad met kunst en creativiteit.